fbpx

Paniek op de kinderboerderij – over leerzones en groei | podcast #3

Leestijd: 5 min
Luister je liever? Klik dan hier.

Ik zit bij de kinderboerderij. Lekker tussen de geiten, kippen en mijn lieveling: de hertjes. Links naast me staan wat speeltoestellen, waaronder een schommel waar een opa met zijn kleinkind lekker op aan het spelen is. Die aanblik zette mij (zoals gewoonlijk) aan het denken.

In deze blog neem ik je mee in het avontuur dat mij leerde over de comfortzone, leerzone en paniekzone.

Ik zou dat ook wel willen, maar…

Mijn hoofd gaf me meteen wel 100 redenen waarom ik niet zomaar op de schommel kon gaan zitten.
‘Je bent een volwassen vrouw en de schommel is voor kinderen’ en ‘als je nou, net als die opa, een klein kind bij je had kon je het daar nog op schuiven, maar jij bent alleen’ en zelfs ‘iedereen gaat sowieso naar je kijken en daar wat van vinden’.

Zo ging het een tijdje door.
Ik schoot in de analyse-modus en begon alle voor- en nadelen af te wegen. De modus waar ik me comfortabel en veilig in voel, maar waarvan ik inmiddels ook weet dat ik erin door kan slaan. De modus waarin ik tegenwoordig snel van voel dat ik eruit wil.

Na een tijdje begon het een soort challenge met mezelf te worden. Zou ik het durven? De rebel in mij stond op, precies terwijl er een kind naar de schommel toe liep. ‘Zie je wel!’ zei de inner criticus in mijn hoofd, ‘je kunt dat kind toch niet van de schommel sturen? Geef het op en loop gewoon door.’

Wat er nu in mijn hoofd gebeurde is interessant.

Ik was me namelijk heel bewust van wat er allemaal in mij omging.
Aan de ene kant mijn gevoel, mijn innerlijk kind, dat gewoon zin had om te schommelen.
Aan de andere kant mijn hoofd, mijn inner criticus, dat daar van alles van vond en het helemaal ging analyseren.

Dit is zo interessant omdat het voorbij gaat aan het hele wel-of-niet schommelen. Dit soort situaties gebeurt namelijk constant. Nu is het een schommel, maar de volgende keer is het:

  • ‘ik heb eens zin om deze les op een manier te geven die beter bij mij past’,
  • ‘ik wil eens een nieuwe werkvorm uit te proberen met mijn klas’, of
  • ‘ik heb zin om eens mijn ochtendroutine om te gooien’.

Wanneer je er bewuster naar gaat kijken kom je constant dit soort afwegingen en situaties tegen.
De intentie is vaak enthousiast, met wat extra energie uit het momentum van het idee ga je er makkelijker voor. Maar hoe langer je in deze tweestrijd blijft zitten, hoe groter de kans is dat je het toch niet doet. Dat je hoofd wint van je gevoel.

Waarom is het belangrijk dat je hoofd niet altijd beslist?

Simpelweg omdat je hoofd iets doet wat absoluut niet bevorderlijk is voor groei; je in jouw comfortzone houden.

Je hoofd heeft de taak om jou veilig te houden door in jouw comfortzone te blijven. Vandaar die inner criticus die je alle gevaren en nadelen tot in detail voorkauwt. Super fijn natuurlijk, maar niet altijd handig.

Als je wilt groeien/ontwikkelen is het namelijk af en toe nodig dat je een lichte vorm van gevaar aangaat. Je moet daarvoor tijdelijk uit je comfortzone stappen. Dat kun je zien als het model hieronder.

comfortzone leerzone paniekzone
Het model van ontwikkelzones.
Ook heel goed met kinderen te gebruiken 😉

Door even uit je comfortzone te stappen kom je in de leerzone terecht. Hier word je uitgedaagd en kun je nieuwe dingen ontdekken over jezelf of jouw omgeving. Wanneer je daar geweest bent, voelt het vaak helemaal niet meer zo spannend. Je hebt eigenlijk jouw comfortzone vergroot.

Het is dus heel handig om af en toe je hoofd even op mute te zetten en toch buiten je comfortzone te gaan.

Waarom luister ik dan niet gewoon altijd naar dat gevoel dat me uitdaagt?

Dat is ook weer niet handig, omdat je dan in de paniekzone terecht kunt komen. Wanneer je in één keer een mega sprong wilt maken die niet in jouw Zone van Naaste Ontwikkeling ligt, maar daarbuiten kom je in de paniekzone terecht. Op deze plek word je inderdaad flink uitgedaagd, maar treden ook stress symptomen op.

Wanneer je heel kort in de paniekzone bent, naar de signalen van jouw lichaam (zoals bijv. gespannen schouders, hoofdpijn, kriebels in je buik, buikpijn of een hoofd dat overuren draait) luistert en weer terug gaat naar jouw comfortzone is er in principe niets aan de hand.

De uitdaging zit erin dat veel leerkrachten deze signalen als normaal of hoort-erbij zijn gaan zien. Daardoor zit je dus eigenlijk constant in de paniekzone. Hiermee ontstaat als het ware een error in je lichaam en leer je niet, maar schakel je jezelf juist uit.
Om de mindfuck compleet te maken: je hebt van de paniekzone dan eigenlijk je comfortzone gemaakt en dat levert permanente stress op – snap je? haha.

Wat levert dit hele zone-gedoe mij op?

Wat ik hier (en in de podcast) heel uitgebreid uitleg duurde in het echt natuurlijk maar een paar minuten. Ik werd me bewust van mijn eigen denkpatroon en kon mezelf uitdagen om wel in die leerzone te gaan, zonder in paniek terecht te komen.

Wat er gebeurde toen ik op die schommel zat was echt fantastisch!
Boven al het zone-gedoe en dat het schommelen zelf gewoon heel leuk was, voelde het namelijk vooral als een overwinning en bewijs voor mezelf.

Ik schreef het ook in mijn boekje op: IK KAN MOEILIJKE EN SPANNENDE DINGEN!

Onderschat dus niet de kracht van zulke, op het eerste oog, kleine dingen.
Het levert je niet alleen meer zelfvertrouwen op, maar ook het vertrouwen dat je nieuwe dingen durft te proberen. Het is een soort shortcut naar een positieve spiraal van vertrouwen en groei waar je jezelf in zet.

Wat interessante vragen voor jezelf zijn hier dus:

In welke zone zit ik nu en/of meestal?

Als merkt dat je meestal in je comfortzone zit:

Welke eerste kleine (!) stap kan ik nu zetten om in de leerzone te komen (zonder in paniek te schieten)?

Als je merkt dat je juist meestal in paniek zit en dat de paniekzone dus eigenlijk jouw comfortzone geworden is, is het zaak om jouw zones eerst te resetten. Dat kan aanvoelen als het omgekeerde model. Omdat paniek jouw comfort is, kan comfort/ontspanning je juist paniek geven. Gun jezelf dus de rust en ruimte om hier voorzichtig mee te experimenteren. De vraag die je jezelf hierbij kunt stellen is:

Welke eerste kleine (!) stap kan ik nu zetten om in de leerzone te komen richting ontspanning?

Kan het ook makkelijker? 😅

Ja, dat kan zeker! Jezelf resetten is niet makkelijk en kost vaak veel tijd. Gelukkig zijn er verschillende tools, waaronder Access Bars die je daarbij kunnen helpen. Met lichte aanraking van bepaalde punten op je hoofd kun je hiermee je hoofd en je lijf als het ware resetten.

Zo mooi en magisch als het klinkt is het ook.
Probeer het gerust een keertje uit door een Pauze sessie bij me te boeken.
Klik hier voor meer informatie, of klik hier om direct een afspraak in mijn agenda te zetten.

Heb je vragen of wil je iets delen over dit onderwerp?
Laat hieronder dan een reactie achter, of neem contact met me op via de mail of Instagram @detoekomstvannu.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.